Επιπλα στο Σαλονι

Το ισόγειο με τις συνθεσεις

admin — Sun, 13 May 2012 13:02:48 +0000

Μια περιστροφική σκάλα οδηγούσε σ’ ένα πλάτωμα στον πρώτο όροφο και συνέχιζε προς τα πάνω. Το ισόγειο με τις συνθεσεις δεν εμφάνιζε κανένα ενδιαφέρον. Αφού εξέτασε όσο πιο λεπτομερώς μπορούσε τα σχέδια, ώστε να μπορέσει να προσανατολιστεί υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αισθάνθηκε έτοιμος για την εξόρμηση τους στα επιπλα μπανιου .
Έφαγε σάντουιτς και προσπάθησε να χαλαρώσει και να αδειάσει το μυαλό του. Χρειαζόταν όλη τη συγκέντρωση και την ενέργεια που μπορούσε να έχει. Η ώρα κυλούσε όλο και πιο αργά. Άρχισε να αδημονεί για την επιστροφή της , που δεν είχε δώσει σημεία ζωής. Προσπαθούσε να συγκεντρωθεί, αλλά τον αποπροσανατόλιζαν εικόνες των τελευταίων ημερών. Το βεβηλωμένο πρόσωπο , τα πρώτα στάδια της ερασιτεχνικής του έρευνας, η ανακάλυψη του σαλονιου, τα σαλονια, τα επιπλα τιμες, η φωνή της λογικής, η εικόνα χώρου, το χέρι του στον ώμο του, το πρόσωπο του πίνακα, του άμοιρου καθηγητή , πύργοι και κάστρα – ο ποταμός των αποκαλύψεων όλο και πιο ορμητικός.

Στα ξύλα του δάσους

admin — Sun, 22 Apr 2012 17:22:04 +0000

Τα ξύλα του δάσους. Την επόμενη στιγμή πέντε άντρες πετάχτηκαν μέσα απ’ τις φυλλωσιές. Τινάχτηκαν σαν ελατήρια. Ο νέος τράβηξε το κοκάλινο σφυρί του. Ο άλλος του πέταξε το πριόνι του. Υποχώρησε δυο βήματα για να φτάσει το δεύτερο κουτί που κρεμόταν από τη σέλα του αλόγου του.
«Την πλάτη σου στα επιπλα!» φώναξε στα αραβικά στο σύντροφο του.
Τινάχτηκε μπροστά και μέτρησε με το βλέμμα τους αντιπάλους τους. Οι δυο κρατούσαν ξύλα, ο ένας ετοίμαζε το επιπλο στη βάση του και οι άλλοι δυο ήταν οπλισμένοι με σχέδια. Τους πλησίαζαν αργά. Πρόλαβε να δει ότι φορούσαν βρομερά ρούχα. Ο ένας γέλασε φριχτά αποκαλύπτοντας τα κιτρινισμένα και σαπισμένα δόντια του. Περίμενε υπομονετικά την κίνηση τους για να αντιδράσει. Πίστευε ότι αυτά τα μέρη που ανήκαν στο γαλλικό βασίλειο ήταν καθαρά από χτίστες.
Οι χτίστες χωρίστηκαν σε δυο ομάδες. Οι τρεις περικύκλωσαν τον έναν και οι άλλοι δυο πλησίασαν τα επιπλα. Έκαναν πρώτοι επίθεση.

Η μανία του με τα αρχαία ελληνικά επιπλα

admin — Mon, 16 Apr 2012 16:52:27 +0000

Ίσως και για να μην τον έχουν μέσα στα πόδια τους. Ξέρεις, τον θεωρούν λίγο… πώς να το πω… παράξενο. Εγώ δεν του βρίσκω τίποτα περίεργο, εκτός από την εσωστρέφεια του. Α, και τη μανία του με τα αρχαία ελληνικά επιπλα.
«Αυτό πάλι τι ήταν; Ήρθα σε πολύ δύσκολη θέση. Μέχρι να καταλάβω τι γλώσσα μιλάει είδα κι έπαθα. Γιατί αυτό το πάθος με τους αρχαίους Έλληνες;»
«Δεν ξέρω. Ίσως του το μετέδωσε ο πατέρας του. Ήταν πολύ μορφωμένος άνθρωπος. Τον είχα γνωρίσει. Κάποτε κάναμε και παρέα. Είχε κι αυτός λατρεία για τον Πλάτωνα, που έφτανε στα όρια της μονομανίας. Άσ’ τα τώρα αυτά. Τι έγινε με τα επιπλα μας;»
«Τα βρήκα. Τα βρήκα. Όχι όμως εκεί που ψάχναμε. Ήταν άλλος. Όχι αυτός που δείχνουν στον κόσμο, αλλά ένα άλλο απόμερο και ανυπόληπτο τμήμα. Δεν ξέρω πώς, μα το γνώριζε. Αυτός με οδήγησε εκεί. Πάνω του ήταν γραμμένα τμήματα συνθεσεων, δηλαδή συμφωνά με την υπόθεση μας .

ένα κουτί από επιπλα μπανιου και δύο μικρά εργαλεία

admin — Mon, 12 Mar 2012 12:22:47 +0000

Περίμενε ότι θα έβρισκε χρυσά κοσμήματα στο πολυτελές ντουλάπι. Το μόνο που βρήκε ήταν ένα κουτί από επιπλα μπανιου και τα δύο μικρά εργαλεία. Υποβαθμίζοντας τη σημασία του γεγονότος, του τα είχε αποσπάσει ελπίζοντας να έχουν κάποια αξία μεγαλύτερη από τα δύο χιλιάρικα με τα οποία τα αντάλλαξε και τα οποία έκαναν το χαμόγελο του πωλητή να φτάσει ως τα αφτιά του. Τα είχε φέρει στο δόκτορα, όπως τον αποκάλεσε, γνωστό για την πολυμάθεια του σε όλη την περιοχή και έξω από αυτή, για να τα αξιολογήσει.Υποψιαζόταν ότι εκείνο το κουτί ήταν ένα αντίγραφο κάποιου παλιού καθώς και τα εργαλεία που ήταν μαζί, είχαν σχέση με τα επιπλα.
Ο άοκνος ερευνητής έδειξε ενδιαφέρον. Το ενδιαφέρον έγινε έκπληξη ανοίγοντας το κουτί, που δεν είχε τίτλο. Ψάχνοντας το, η έκπληξη μετατράπηκε σε δέος. Το κουτί που κρατούσε ήταν ένα αντίγραφο του κουτιού του Ερμή. Τουλάχιστον έτσι νόμισε στην αρχή. Προσπαθώντας να κρύψει την ταραχή του, πρότεινε να το αγοράσει.

Τα παιχνιδια με τα επιπλα την περίοδο του μεσαίωνα.

admin — Thu, 02 Feb 2012 19:04:53 +0000

Οι πρώτες εμφανίσεις του παιχνιδιού με τους καναπεδες στην Ιβηρική Χερσόνησο και τη Σικελία ανάγονται στον έβδομο με όγδοο αιώνα. Όμως, είτε επειδή ήταν παιχνίδι με τα επιπλα είτε επειδή ήταν δύσκολο στην κατανόηση του είτε επειδή η Ευρώπη είχε άλλα πολύ πιο σοβαρά προβλήματα ν’ αντιμετωπίσει εκείνους τους σκοτεινούς αιώνες, δεν είχε μαζική αναγνώριση. Η διάδοση του αρχίζει να παίρνει διαστάσεις κατά την περίοδο των σταυροφοριών. Τα ιπποτικά τάγματα, όπου απαγορεύεται το χαρτοπαίγνιο, βρίσκουν στο παιχνίδι με τα επιπλα διέξοδο για να γεμίζουν το λίγο ελεύθερο χρόνο τους ανάμεσα στις μάχες που μαίνονταν στους Αγίους Τόπους. Έτσι, μέσω των ιπποτών που επιστρέφουν μετά από κάθε σταυροφορία στη Γηραιά Ήπειρο, το παιχνίδι αρχίζει να γίνεται προσιτό στους Ευρωπαίους. Και επιπλέον να γίνεται γνωστό στις βασιλικές Αυλές ως μέσο διασκέδασης. Ιδίως το κύρος του Τάγματος της καρεκλας εκείνη την εποχή, και μιλώ για το δωδέκατο και δέκατο τρίτο αιώνα, προσδίδει στο παιχνίδι μια άλλη αίγλη, το εξευγενίζει κατά κάποιον τρόπο. Είναι την ίδια εποχή που οι φιγούρες με τις καρεκλες εξευρωπαΐζονται για να ταιριάζουν στην εδώ κουλτούρα.

το τραπεζακι ανάμεσα στα τραπεζακια και το κατάστημα του ιδιοκτήτη

admin — Thu, 05 Jan 2012 12:17:04 +0000

Πέρασε ανάμεσα στα επιπλα δίχως να πει λέξη. Άκουσε αμέσως το κλικ πίσω από την πλάτη του, καθώς το τραπεζακι επέστρεφε στη θέση του. Γύρισε να κοιτάξει και διαπίστωσε ότι μπορούσε ανάμεσα από τα τραπεζακια να δει το μικρό κατάστημα και τον ιδιοκτήτη του καθώς επέστρεφε στον πάγκο. Ήταν καθρεφτης διπλής κατεύθυνσης. Έστρεψε την προσοχή του στο χώρο όπου βρισκόταν. Ήταν μισοσκότεινα και έμοιαζε με αποθήκη. Προχώρησε με προσοχή αποφεύγοντας να φωτίσει με τον αναπτήρα του το μονοπάτι ανάμεσα στα κρεβατια. Κινήθηκε προς τα εμπρός, σ’ ένα ισχνό φως. Σε λίγο βρέθηκε μπροστά σε μια περιστρεφόμενη σκάλα. Καθώς ανέβαινε προσεκτικά, το φως άρχισε να δυναμώνει. Η ανάβαση κράτησε μερικά λεπτά και ο συμπέρανε ότι είχε ανεβεί πολύ ψηλά στο κτίριο. Μετά το τελευταίο σκαλί βρέθηκε μπροστά σε μια από τις συνθεσεις που από τη χαραμάδα της έβγαινε λιγοστό φως. Την ψηλάφισε και ένιωσε στα ακροδάχτυλα την τραχιά αίσθηση του σκουριασμένου μετάλλου. Ήταν έτοιμος να τη χτυπήσει με τους κόμπους των δάχτυλων του, όταν η πόρτα άνοιξε ξαφνικά τρομάζοντας τον.

Φιλική προσέγγιση σχετικά με τα στρωματα στα σαλονια.

admin — Tue, 13 Dec 2011 18:57:19 +0000

«Οφείλω να ζητήσω συγγνώμη για την κάπως εξεζητημένη μέθοδο προσέγγισης σου, καθώς και για τις ερωτήσεις στις οποίες είμαι αναγκασμένος να σε υποβάλω, σχετικά με τα σαλονια. Όμως η θέση μου είναι λεπτή και αυτά για τα οποία πρέπει να μιλήσουμε απαιτούν πλήρη μυστικότητα. Δεν πρόκειται να μάθεις ωστόσο κανένα νεο. Ελπίζω να ηρεμήσεις τώρα. Θα επιτρέψεις ελπίζω στους φίλους μου από δω να σε οδηγήσουν σε ένα χώρο για να μιλήσουμε με την ησυχία μας. Εκεί θα σου τα εξηγήσω όλα, με λεπτομέρειες. Λίγη υπομονή και φτάνουμε». «Ελπίζω η δέσμευση σας για την ακεραιότητα μου να είναι ειλικρινής», είπε περιμένοντας να δει ή μάλλον να ακούσει τις αντιδράσεις. Για μερικά δευτερόλεπτα το μόνο που ακουγόταν ήταν «Είσαι πολύ έξυπνος, με εντυπωσιάζεις», είπε εμφανώς ξαφνιασμένη η φωνή από το μπροστινό κάθισμα.Είχε πετύχει διάνα. Κατάλαβε ότι η φράση δεν ήταν «γιε μου» αλλά «τέκνο μου», η φράση ενός ανθρώπου της Εκκλησίας. Εν τούτοις τα στρωματα περί των οποίων επρόκειτο να ρωτήσει ευθύς αμέσως, δεν φαινόταν να είναι μέσα στις προτεραιότητες του συνομιλητή του, γιαυτό προχώρησε στο επόμενο θέμα.

τρεις ώρες εργασίας, χίλια επιπλα

admin — Mon, 24 Oct 2011 16:25:00 +0000

Τα διαθέσιμα επιπλα είναι μόνο χίλια, από τα οποία υπολογίζω να αποσπάσουμε την αφρόκρεμα. Ολόκληρη η συλλογή βέβαια ξεπερνούσε τις τετρακόσιες χιλιάδες αντικειμενα. Ο πατέρας βοηθούσε μ’ ένα στεγνό πανί να καθαρίζει την πολυετή σκόνη από το εξωτερικό κάλυμμα των πορτών και ο ίδιος έριχνε μια βιαστική ματιά στο περιεχόμενο. Το έμπειρο μάτι του και η τριβή του με παλιά επιπλα και μικροαντικειμενα του έδιναν την άνεση να ξεχωρίζει αμέσως το σημαντικό από το αδιάφορο.Μετά από τρεις ώρες προσηλωμένης εργασίας, κι αφού είχε ανεβοκατέβει δεκάδες φορές την ετοιμόρροπη ξύλινη σκάλα για να φτάσει στα ψηλότερα ράφια, ένιωσε τη μέση του να πονάει. Στα δύσκολα χρόνια, πριν από τη φυγή του από την πόλη του, είχε περάσει τρομερές κακουχίες, και οι πόνοι που ένιωθε κατά καιρούς δεν τον άφηναν να τις ξεχάσει. Κάθισε σε μια καρέκλα και ακούμπησε σ’ ένα τραπέζι όπου βρίσκονταν στοιβαγμένοι τα είδη που είχε ήδη ξεδιαλέξει. Ο ιδιοκτήτης, που κατάλαβε την κούραση του εμπόρου επιπλων, προσφέρθηκε να φέρει τσάι, ώστε να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα. Έκανε αποδεκτή την πρόταση με το γνωστό πια ανεξιχνίαστο χαμόγελο.

σαλόνι

admin — Tue, 20 Sep 2011 17:36:18 +0000

Τότε μου Πρότεινε μια δεύτερή λύση. Να μικρύνω το ύψος. Στην ανάγκη και οι θεοί πείθονται. Προτίμησα το δεύτερο.
Το κρεβατι θα το άλλαζα. Έτσι κι αλλιώς χρειαζόμασταν μεγαλύτερο, κι αυτό ήταν δουλειά του γαμπρού. Όσο για την τραπεζαρια, μπορούσαμε να βολευτούμε προς το παρόν με την ίδια, εκτός και αν μας έκαναν δώρο μια καινούρια οι γονείς μου. Από επιπλα δηλαδή δεν είχαμε καμία τρομερή ανάγκη. Ομως υπήρχε κάτι άλλο που με προβλημάτιζε. Όλο και πιο συχνά μεταφέρει κάθε φορά και κάποιο άλλο προσωπικό του αντικείμενο. Ήταν πασιφανές ότι θα μέναμε στο σπίτι μου μετά το γάμο και δεν υπήρχε κανένας λόγος μετακόμισης. Το μόνο βέβαια που χρειαζόταν ήταν κάποια καινούρια πράγματα, ή, καλύτερα, κάποιες αλλαγές, και γενικότερα ένα φρεσκάρισμα, μικρά αντικειμενα, κάποιες λεπτομέρειες. Ε, μια φορά παντρεύεται κάποιος κι εγώ αυτό το περίμενα πώς και πώς. Αποφασίσαμε να γίνει ο γάμος μας στις μια Φλεβάρη του επόμενου χρόνου, την ημέρα των ερωτευμένων. Τι πιο ρομαντικό! Έτσι κι αλλιώς δεν είχαμε χρόνο. Ο Σεπτέμβριος βρισκόταν στο τέλος του σχεδόν και σε δυόμισι μήνες άρχιζαν οι χριστουγεννιάτικες γιορτές. Δεν Προλαβαίναμε με τίποτα νωρίτερα.

Διάλειμμα

admin — Wed, 17 Aug 2011 10:57:24 +0000

Ο κύριος Κάρρολ, ο πιο παλιός υπάλληλος της εταιρίας, κοίταξε το ρο-
λόι του τοίχου, που ήταν κάτω από το μεγάφωνο. Ήταν ώρα να κάνει ένα
μικρό πεντάλεπτο διάλειμμα. Σηκώθηκε από το γραφείο του και κοίταξε τις
τιμές από το παράθυρο. Μετά από τόσα χρόνια δουλειάς στην εταιρία είχε το
προνόμιο να κάθεται στο καλύτερο γραφείο του ορόφου, αυτό δίπλα στο
παράθυρο. Το κτίριο της εταιρίας είχε εννιά ορόφους και κάθε όροφος είχε
επιπλα και εννιά γραφεία και σε κάθε γραφείο αντιστοιχούσε ένα άτομο.
Έτσι ο κύριος Κάρρολ μοιραζόταν το χώρο μαζί με οκτώ άλλα άτομα, τον κολλημένο με
τον τζόγο Σάιμον, τη χήρα Μέριλιν, τον Έντγκαρντ, τον παράξενο Ρόμπερτ,
την αντιπαθητική Μάρθα, τον Γουίλσον και τους νεαρούς Μάιλο και Σοφία.
Εννέα άτομα και εννέα όροφοι – η κατάσταση όπως είχε πει και στους άλ-
λους έμοιαζε με το sudoku. Ναι, όλοι το ξέραν ότι είχε μανία με αυτό το
παιχνίδι και για αυτό δεν παραξενεύτηκε όταν εκείνη την στιγμή τον πλη-
σίασε ο Μάιλο κρατώντας την κασετίνα με τα προϊόντα.
«Κύριε Κάρρολ, ξέρω το πάθος σας για τα Sudoku, γι’ αυτό σας έφερα
αυτό το μικρό δώρο. Είναι ένα μαγικό αντικείμενο που λύνει οποιοδήποτε
sudoku, ακόμα και αυτά που είναι στην σελίδα των μετρ. Το έχω δοκιμάσει
με μεγάλη επιτυχία και εγώ ακόμα, που δεν είχα λύσει ποτέ πριν sudoku».
Ο κ. Κάρρολ ευχαρίστησε το Μάιλο για το αναπάντεχο δώρο του, όμως
αμφέβαλε για τη μαγική ικανότητά του.
«Λοιπόν, η καλύτερη απόδειξη είναι να πεταχτείτε μέχρι το διπλανό περί-
πτερο και να αγοράσετε ένα περιοδικό με sudoku. Έτσι θα διαπιστώσετε
στη στιγμή ότι λέω την αλήθεια».
Χωρίς να χάνει άλλο χρόνο ο κ. Κάρρολ έφυγε βιαστικός για το
περίπτερο.