Επιπλα στο Σαλονι

Πέρασε ανάμεσα στα επιπλα δίχως να πει λέξη. Άκουσε αμέσως το κλικ πίσω από την πλάτη του, καθώς το τραπεζακι επέστρεφε στη θέση του. Γύρισε να κοιτάξει και διαπίστωσε ότι μπορούσε ανάμεσα από τα τραπεζακια να δει το μικρό κατάστημα και τον ιδιοκτήτη του καθώς επέστρεφε στον πάγκο. Ήταν καθρεφτης δι­πλής κατεύθυνσης. Έστρεψε την προσοχή του στο χώρο όπου βρισκόταν. Ήταν μι­σοσκότεινα και έμοιαζε με αποθήκη. Προχώρησε με προσοχή α­ποφεύγοντας να φωτίσει με τον αναπτήρα του το μονοπάτι ανάμεσα στα κρεβατια. Κινήθηκε προς τα εμπρός, σ’ ένα ισχνό φως. Σε λίγο βρέθηκε μπροστά σε μια περιστρεφόμενη σκάλα. Καθώς α­νέβαινε προσεκτικά, το φως άρχισε να δυναμώνει. Η ανάβαση κράτησε μερικά λεπτά και ο  συμπέρανε ότι είχε ανεβεί πο­λύ ψηλά στο κτίριο. Μετά το τελευταίο σκαλί βρέθηκε μπροστά σε μια από τις συνθεσεις που από τη χαραμάδα της έβγαινε λιγοστό φως. Την ψη­λάφισε και ένιωσε στα ακροδάχτυλα την τραχιά αίσθηση του σκου­ριασμένου μετάλλου. Ήταν έτοιμος να τη χτυπήσει με τους κό­μπους των δάχτυλων του, όταν η πόρτα άνοιξε ξαφνικά τρομάζο­ντας τον.

Τα διαθέσιμα επιπλα είναι μόνο χίλια, από τα οποία υπολογίζω να αποσπάσουμε την αφρόκρεμα. Ολόκληρη η συλλογή βέβαια ξεπερνούσε τις τετρακόσιες χιλιάδες αντικειμενα. Ο πατέρας   βοηθούσε μ’ ένα στεγνό πανί να καθαρίζει την πολυετή σκόνη από το εξωτερικό κάλυμμα των πορτών και ο ίδιος  έριχνε μια βιαστική ματιά στο περιεχόμενο. Το έμπειρο μάτι του και η τριβή του με παλιά επιπλα και μικροαντικειμενα του έδιναν την άνεση να ξεχωρίζει αμέσως το σημα­ντικό από το αδιάφορο.Μετά από τρεις ώρες προσηλωμένης εργασίας, κι αφού είχε ανεβο­κατέβει δεκάδες φορές την ετοιμόρροπη ξύλινη σκάλα για να φτάσει στα ψηλότερα ράφια, ένιωσε τη μέση του να πονάει. Στα δύσκολα χρόνια, πριν από τη φυγή του από την πόλη του, είχε περάσει τρομερές κακουχίες, και οι πόνοι που ένιωθε κατά καιρούς δεν τον άφηναν να τις ξεχάσει. Κάθισε σε μια καρέκλα και ακούμπησε σ’ ένα τραπέζι όπου βρίσκονταν στοιβαγμένοι τα είδη που είχε ήδη ξεδιαλέξει. Ο ιδιοκτήτης, που κατά­λαβε την κούραση του εμπόρου επιπλων, προσφέρθηκε να φέρει τσάι, ώστε να κάνουν ένα μικρό διάλειμμα. Έκανε αποδεκτή την πρόταση με το γνωστό πια  ανεξιχνίαστο χαμόγελο.

Ο κύριος Κάρρολ, ο πιο παλιός υπάλληλος της εταιρίας, κοίταξε το ρο-
λόι του τοίχου, που ήταν κάτω από το μεγάφωνο. Ήταν ώρα να κάνει ένα
μικρό πεντάλεπτο διάλειμμα. Σηκώθηκε από το γραφείο του και κοίταξε τις
τιμές από το παράθυρο. Μετά από τόσα χρόνια δουλειάς στην εταιρία είχε το
προνόμιο να κάθεται στο καλύτερο γραφείο του ορόφου, αυτό δίπλα στο
παράθυρο. Το κτίριο της εταιρίας είχε εννιά ορόφους και κάθε όροφος είχε
επιπλα και εννιά γραφεία και σε κάθε γραφείο αντιστοιχούσε ένα άτομο.
Έτσι ο κύριος Κάρρολ μοιραζόταν το χώρο μαζί με οκτώ άλλα άτομα, τον κολλημένο με
τον τζόγο Σάιμον, τη χήρα Μέριλιν, τον Έντγκαρντ, τον παράξενο Ρόμπερτ,
την αντιπαθητική Μάρθα, τον Γουίλσον και τους νεαρούς Μάιλο και Σοφία.
Εννέα άτομα και εννέα όροφοι – η κατάσταση όπως είχε πει και στους άλ-
λους έμοιαζε με το sudoku. Ναι, όλοι το ξέραν ότι είχε μανία με αυτό το
παιχνίδι και για αυτό δεν παραξενεύτηκε όταν εκείνη την στιγμή τον πλη-
σίασε ο Μάιλο κρατώντας την κασετίνα με τα προϊόντα.
«Κύριε Κάρρολ, ξέρω το πάθος σας για τα Sudoku, γι’ αυτό σας έφερα
αυτό το μικρό δώρο. Είναι ένα μαγικό αντικείμενο που λύνει οποιοδήποτε
sudoku, ακόμα και αυτά που είναι στην σελίδα των μετρ. Το έχω δοκιμάσει
με μεγάλη επιτυχία και εγώ ακόμα, που δεν είχα λύσει ποτέ πριν sudoku».
Ο κ. Κάρρολ ευχαρίστησε το Μάιλο για το αναπάντεχο δώρο του, όμως
αμφέβαλε για τη μαγική ικανότητά του.
«Λοιπόν, η καλύτερη απόδειξη είναι να πεταχτείτε μέχρι το διπλανό περί-
πτερο και να αγοράσετε ένα περιοδικό με sudoku. Έτσι θα διαπιστώσετε
στη στιγμή ότι λέω την αλήθεια».
Χωρίς να χάνει άλλο χρόνο ο κ. Κάρρολ έφυγε βιαστικός για το
περίπτερο.